Het schip heeft allang de kust bereikt,
Maar toch voel ik het gebrul van de oceaan -
Een stille vloedgolf in mijn hersenen,
Dat rolt en schommelt zonder terughoudendheid.
Geen kompas hier, geen vaste kaart,
Geen laatste haven, geen tijd om te slapen.
Alleen zwellingen die in mijn huid opkomen,
Een wereld die draait onder mijn grijns.
Elke stap is een dans die ik niet heb gekozen,
Elke dag een weddenschap die ik misschien wel verlies.
Maar in deze zee heb ik geen kaart gemaakt,
Ik leer luisteren met mijn hart.
Het is een reis, geen plek.
Dus ik beweeg zachtjes en geef het gratie.
Ik leef en bemin elke dag opnieuw,
Als de lucht grijs is, als de lucht blauw is.
Ik begroet de rust, omarm de storm,
Ik pas mijn zeilen aan, wijk af van de norm.
Ik vind de vreugde die ertussen zit
De verloren en de serene momenten.
Laat de wereld dus maar kantelen als het moet,
Ik zal mijn voeten neerzetten, ik zal leren vertrouwen -
Dat hoewel de golven nooit zullen ophouden,
Ik kan nog steeds een wereld en een leven van vrede bouwen.
Over de dichter
Mijn naam is Elizabeth CannardIk schreef dit gedicht om mezelf te helpen “voelen"Mijn weg door deze reis. Leven met MdDS is een leven in constante beweging, of het nu echt is of in je hoofd. Met dit gedicht probeerde ik niet alleen de desoriëntatie en emotionele tol van dit syndroom uit te drukken, maar ook de diepe kracht, veerkracht en gratie die nodig zijn om ermee om te gaan. Elke regel weerspiegelt de stille strijd van degenen die dagelijks met deze aandoening leven, vaak ongediagnosticeerd of verkeerd begrepen.
Ik woon in Zuid-New Hampshire met mijn fantastische man, onze drie kinderen, twee honden en twee katten. MdDS begon de nacht na een boottocht van een hele dag in Punta Cana. Ik dacht dat mijn eerste symptomen te wijten waren aan mogelijke uitdroging of hitte. Ze zeiden dat ik last had van duizeligheid en schreven me Meclizine en de Epley-manoeuvre voor. Niets hielp. Ik ben meerdere keren naar mijn huisarts geweest voordat ze me doorverwezen naar een specialist.
Ik heb een paar foto's bijgevoegd van mijzelf terwijl ik op mijn paard rijd, omdat dat een van de dingen is die ik nog steeds kan doen zonder duizelig te worden en mijn evenwicht te verliezen. Paardrijden is een waar geschenk terwijl er heel veel andere dingen een uitdaging zijn.